Stichting Zorgfuik begon bij Rogér Castelijn, die zelf vastliep in de zorg en tegelijk al ruim twintig jaar werkt met processen, verantwoordelijkheid en organisaties die onder druk moeten blijven functioneren.
Waarom Zorgfuik begon
Niet omdat één loket faalde, maar omdat niemand het geheel bewaakte.
Rogér zag van dichtbij hoe zorg, verwijzingen, wachttijden en verantwoordelijkheden op papier allemaal ergens belegd kunnen zijn, terwijl een mens in de praktijk toch tussen de onderdelen verdwijnt.
Die ervaring werd geen zoektocht naar één schuldige. Ze werd het startpunt voor een bredere vraag: wat gebeurt er wanneer iedere organisatie haar eigen stukje uitvoert, maar niemand eigenaar is van de hele route?
“Als niemand het volledige verhaal ziet, blijft iedereen naar een klein stukje van de puzzel kijken.”
Van ervaring naar analyse
Vastlopen was de aanleiding. Begrijpen waarom werd de opdracht.
De persoonlijke ervaring verklaart de urgentie. De professionele achtergrond bepaalt hoe Stichting Zorgfuik naar het probleem kijkt.
01
De overdracht
Waar raakt informatie kwijt? Welke afspraak wordt verondersteld, maar niet gecontroleerd? Wat gebeurt er tussen twee organisaties?
02
Het mandaat
Wie kan werkelijk besluiten, versnellen of afwijken wanneer de standaardroute niet meer werkt?
03
Het eigenaarschap
Wie blijft verantwoordelijk voor de uitkomst, in plaats van alleen voor één stap in het proces?
04
De menselijke schade
Wat kost wachten wanneer iemand al kwetsbaar, uitgeput of afhankelijk is van anderen om verder te komen?
Professionele achtergrond
Complexiteit terugbrengen tot wat er werkelijk moet gebeuren.
Rogér werkte in en rond grote organisaties aan IT Service Delivery, Business Continuity, major incidents, procesverbetering en samenwerking tussen teams met verschillende verantwoordelijkheden. In die wereld is een proces pas geslaagd wanneer de hele keten werkt, niet wanneer ieder onderdeel afzonderlijk kan aantonen dat het zijn taak heeft uitgevoerd.
Precies die blik gebruikt hij bij Zorgfuik. Niet om zorg te reduceren tot een stroomdiagram, maar om zichtbaar te maken waar procedures belangrijker zijn geworden dan het doel waarvoor ze ooit zijn ingericht.
De kernvragen zijn praktisch:
Wie ziet het totaaloverzicht?
Wie heeft mandaat om te handelen?
Wie bewaakt wat er tijdens het wachten gebeurt?
Wie grijpt in wanneer een overdracht of verwijzing vastloopt?
Hoe voorkomen we dat de patiënt zelf projectmanager van zijn eigen noodsituatie wordt?
Van burgerinitiatief naar stichting
De stichting moet groter zijn dan haar oprichter.
Rogér startte Zorgfuik, maar Stichting Zorgfuik wordt bewust opgebouwd als onafhankelijke organisatie met bestuur, transparantie, financiële verantwoording en ruimte voor andere deskundigen en ervaringskennis.
Dat is geen formaliteit. Een probleem dat ontstaat door versnipperde verantwoordelijkheid los je niet op met een initiatief dat volledig van één persoon afhankelijk blijft.
Onafhankelijk bestuurControleerbare resultatenOpen financiële verantwoordingMeerdere perspectievenDuidelijke grenzenContinuïteit voorbij één persoon
Wat Rogér binnen Zorgfuik brengt
De oorspronkelijke aanleiding en missie.
Ervaring met vastlopende zorgprocessen vanuit patiëntperspectief.
Professionele kennis van ketens, incidenten, regie en continuïteit.
Het vermogen om patronen te vertalen naar concrete voorstellen.
De bereidheid om ook de eigen aannames kritisch te laten toetsen.
Wat de stichting niet moet worden
Een persoonlijk klachtenplatform.
Een organisatie die één ervaring als universeel bewijs presenteert.
Een stichting zonder onafhankelijk tegenwicht.
Een extra loket dat verwachtingen wekt die het niet kan waarmaken.
Een merk dat belangrijker wordt dan aantoonbare verandering.
De volgende stap
Van één scherpe observatie naar een organisatie die structureel kan doorpakken.
Bekijk wat al is opgebouwd, hoe het impactmodel werkt en waar bestuurders, experts en donateurs kunnen bijdragen.
